Czym jest windykacja?

Windykacja wychodzi się z łacińskiego słowa “vindicatio”. Wykorzystywana była już w Starożytności. Jednak zgodnie ze Leksykonem Języka Polskiego słowo windykacja znaczy: “dochodzenie w sposób określony w przepisach swoich praw do rzeczy lub zapłaty”. Windykacja to typ mediacji między dłużnikiem a osobą albo jednostką, jaka udzieliła pożyczki. Zawsze (choćby w teorii) opiera się na dialogu oraz rozmowach. Windykator, reprezentujący konkretną osobę albo instytucję, nie zajmuje dóbr materialnych dłużnika (jak robi to komornik), jedynie robi wszystko, aby dobrowolnie zatwierdził on ugodę. Dzięki temu przeważnie udaje się uzyskać konsensus, uwzględniający potrzeby oraz możliwości obu stron. W praktyce wygląda to tak, iż osoba chcąca odebrać własne pieniądze, zwraca się do spółki windykacyjnej, jaka na jej wniosek komunikuje się z dłużnikiem. W większości wypadków wierzyciel odzyskuje należne mu pieniądze zaniżone niewątpliwie o prowizję. Jest to korzystne, ponieważ nie musi się zajmować całym mechanizmem samodzielnie.

Weryfikacja płatności jako główny etap windykacji

Nie jest możliwe prowadzenie efektywnej windykacji bez kontrolowania płatności. Na bazie statystyk określa się, iż najefektywniej jest windykować te należności, jakie są nieuregulowane do trzech miesięcy od czasu płatności, więc tzw. “młody dług”. Więc żeby szybko zareagować oraz zacząć odzyskiwanie należności w terminie, który zwykle pozwala efektywnie oraz przy zastosowaniu niewielkich wydatków odebrać dług, trzeba prowadzić oraz sprawdzać płatności dotyczące wierzytelności (zazwyczaj faktur sprzedaży).

Rodzaje windykacji

Generalnie wyróżnia się teraz dwa typy windykacji: miękką (polubowną) oraz twardą (sądową). Czym się różnią? Często stosowanymi narzędziami oraz ponoszonymi wydatkami prowadzenia windykacji.

Miękka windykacja (polubowna)

Polega na łagodnym dochodzeniu własnych należności, lecz także służy wzywaniu klientów do terminowego wywiązywania się z własnych zadłużeń. Standardowymi narzędziami miękkiej windykacji są:

1. przypomnienia o dokonaniu zapłaty,

2. wezwania do zapłaty,

3. wezwania do zapłaty z notami odsetkowymi.

Korzystanie z klasycznych narzędzi nie zaszkodzi, lecz należałoby zastanowić się, jak zwiększyć ich efektywność. Mogą pomóc kolejne zapisy na klasycznych wezwaniach do zapłaty informujące dłużnika o karach związanych z niewywiązaniem się z umowy, czyli komunikaty o:

1. powierzeniu sprawy kancelarii windykacyjnej,

2. przekazaniu danych dłużnika do Biur Informacji Gospodarczej,

3. opublikowaniu długu na giełdzie długów,

4. przekazaniu sprawy do sądu.

W toku windykacji należałoby także korzystać z innowacyjnych form. Jedną z nich jest wystawianie opinii o dłużniku na jego stronie internetowej lub portalach społecznościowych, jakie w obecnych czasach mają ogromną siłę rażenia.

Twarda windykacja (sądowa)

Jeśli mechanizm miękkiej windykacji nie przynosi rezultatów, pożyczkodawca winien dokonać oceny wysokości długu, w przyrównaniu do wydatków sądowych lub wydatków obsługi specjalistycznej kancelarii windykacyjnej.

Opłaty za sądowe postępowanie uproszczone w sprawach do 10.000 zł:

– do 2000 zł – opłata 30 zł

– 2000 – 5000 zł – opłata 100 zł

– 5000 – 7500 zł – opłata 250 zł

– 7500 – 10000 zł – opłata 300 zł

Opłata za sądowe postępowanie zwykłe wynosi 5% wartości sporu, jednakże nie mniej aniżeli 30 zł oraz nie więcej aniżeli 100 000 zł.

Kolejnym ze sposobów windykacji jest tak zwana telewindykacja. Polega ona na tym, żeby przekonać „upartego” dłużnika do zapłaty nie przez rozpoczynanie procesu w sądzie, a po prostu – jak sama nazwa sugeruje – w trakcie rozmowy telefonicznej. Taka rozmowa jest przeprowadzona przez odpowiednio do tego wyuczoną osobę, jaka delikatnie rozmawia z dłużnikiem, informując go o konieczności spłaty, przedstawiając możliwości, które ma nadmieniony dłużnik oraz informując o wielkości potencjalnych odsetek. Szkolenia takie mogą nie tylko przygotowywać do pracy na tym stanowisku, lecz także pomóc odświeżyć zasady na nim panujące oraz przypomnieć jego podstawowe zadania.